![](https://www.semakurd.net/sites/default/files/imagecache/400xY/reber-hebun.jpg)
Ew hevrika min e di hezkirina gewdeya dilçûyî de, di ferehiyên xewinên
min de buhirtî ye.
Li gel min binçengê berbanga metirsîdar helmijîn dike, cilên
perîşanên têr bi fêrbûnên xwe xemilî ne, endîzên orispiyên
westiyayî ,li ser nivînên felekê de, xwe bi serîn dike, çendîn ez
şerim dikim ,ji tiştê ku ezmana şîn li ser gewdeya xwe de, ji xwîn û
gurandinê dibîne , jê re guhdarîbûna min e, firinde êdî dev ji
şaperên xwe berdidin, dûvên dûpişkan bi xwe ve kirin, nema firtikan ji
cadeyê pencereya min dixun, ji ber ku zimanên maran yên di devê wan de
jê re dibûn kelem, ez gelek di şevekê de bêzar bûm, ji dema xwe , ev
şeva, ji hev ket, min hîn di lezoka yekem de, ji çavzêliyê re hêlabû,
, ponijîna xwe dinivîsim pir caran bi hijmarê zivîrandina erdê li dor
xwe de, tiştê bi êş di guhertinê de, ku hevalên me hîn ji kelexa xwe
ya pîroz derneketin, ew kelexa yê li paş sivîlbûnek derewîn de berz
dibe, dibe xwe vedişêre, dibe jî ku hîn di qehfê – Nemrod – de
spartî be.
Ew kelexek ji kêm kes ve xuya dibe, yên berkenê mirovê gewre nêçîr
kirin, bi kamêreyên xwe yên deherok , dîmena giriya wî digirtin.
Bi dîwarên yên evîndar bi ser de efsanên bendewariyên xwe yê tirsdar
dinivîsandin lêkdan dibim, di kata xwe de vebijîn dibim.
Ez gupek mezin bi qasî kevçîka çayê vedixum, ji sêwirê dirinde , yê
li deryayên ramanbûna min de xwe bi cih kiriye.
Peyalên xwe yên binefşî dirjînim, li ser darebestên tunebûnê de
helçon dibim, û ji ropela tazî re aşkere dikim, jê re bawerkirinên xwe
dibêjim, ku wê bikim şanoyek dagirtî bi cîtengiya nerm, têde – Ehlam
Mestexanmî – bi aramî raze , dûrî xêvetên êşa Cezaîrî , ev
şanoya , nû dike hevaltiya – Gogan – bi – Fankux – re û zêde
êşê binyad dike di navbera - Edonîs – û – Bul Şaûl – de û di
navbera – Cubran – û – Emîn Rêhanî – de, ev şanoya nakok û kûr
bi zivirbûnên xwe, - Elbêr Kamo - li ser sehneya wê radibe, bê ku
bitirse ji salixgeriya Sofiyêtî ,û têde – Endir Şaft - bi cih bibe ta
ku – Berbara- bibîne li ber çavê hêsiran , -Birnadşo – .
Ez mûmek im , hoste ye bi kedîkirina rojê û tekûzbûna heyvê pêşwaz
dike.
Di hundirê min de navnîşanên şevek sermedî bi tekûzbûna wê heye,
dibe ku dînbûn hogirê min be , evîn rêhevê min be, di kata zayîna
astengbûyî li her ciheke bedew de , bedewtir e ji tojbûna amedebûnê di
dojehê de, çi rê ji jiyanê re bê giriya nerm nîne, li ser rêyên
rabûyî berve êşê de, û daketî li qeraxê hêviya dirêj û dûr de, ez
berve asoyên xwe derdikevim, bendavên belavbûnê û herêmên wê ya
nepenî diqetînim, di hundirê min de nifira keşe û perestgehan e, ta ez
hêrsa xwe bi ser şagirt û xwediyên mêrê eyînê yên virnas derxînim,
xweda li ser wan mîztî.
Metirsiyên vêketî , li ber ristan de rêxistin dibin,çirayên rehniya xwe
li derbasbûyan re , bi qerebalixên xwe hildigrim, gelek êş ji
meraqbûnên mirî re dihêlim, henasêyên xwe paş perdeyan, perwerde
dikim, xwe jê re dikim eywan , ta payîz beranberî wê ,jê re bibe kavil.