![Sirûda Helepçe Sirûda Helepçe](https://www.semakurd.net/sites/default/files/imagecache/400xY/helebce.jpeg)
Rêyên xwe
rondikên xwe deyne wir
ser birînên xwînê
De ka rûnê keça min
Da ku hinekî ji te re behsa te bikim
Rûne Helepçeya min a biçûk
Netirse
A li virê biçûkên te şal û şapikên xwe radixin
Ha li wirê çûkên te di bayê de matmayî mane
Para te ya mewîjan di qubalê de veşartiye
Û vaye bi dengê te em deriyê gerdûnê digirin
Li nêzî min rûne
Netirse
Ez ji weynekiyên rojê û qirwelkên miriyan
rizgar bûme
Ez ê gotinê tevî ji te re bikolim
Û li ser te limêj bikim
Ji dema gemiya li ser sibehên me
Rawestiyayî de
Êşê em bi xwe re dibirin
Ji dema aliyên piştxûz de
Tilî bi alî te de dibûn top
Û dagirkeran tirsa xwe ji başûrê me didan xuyakirin
Keça min
Bavê me tenê tawizek bû
Mêrên te dest ji qulikên xwe berdan û kanî ava kirin
Li çiya tiştek nema
Ji bilî hespên ku simê wan bi wan re xayin diketin
Û hinek keftelefta li hev herbilî
Û Keznîfon hat û pêl pêsîrên te kir
Wê rojê em bazdan dilê xwe
Me pê avêtin siwaran û bayê
Û me sînorên xwe ji şeş aliyan ve danî
Di başûrê bakur de
Me kevirek
Alek û xwîn hilda
Di bakurê başûr de
Me dirûşmên xwe çandin
Em tijî spîndar û darên hejîran bûn
Di binya başûr re me tîrêjên ronahiyê di gewriya xwe de belav kir
Di dilê başûr de hilbûna me hewar û reh bûn
Li jora başûr
Ey Helepçe
Me amûrên xwe
Wêneyên avahiyên xwe
Ji qralan re şandin
Û me xweda vexwend mazûvaniya xwe
Û ey Helepçeya min a biçûk
Di wê rojê de me xêz kir
Wekî aliyekî ku li ser qehfikên kevin aram nabe
Wê rojê Keznîfon nîvê başûr
Li newqa xwe pêça
Û paşê li hember me rawestiya û got:
Ey Kerdoxî… Ezê xencerên we yên di erdê çikilandî
bibim cihê xwe yê dûr
û ji Herodets re bêjim: tomar bike ez ji Kurdistanê tên
Helepçeya min a biçûk ranezê
Xew neke û erdê ji lingê xwe raneke
Ji erdê bîna hinê tê
Û tu bûkekî
Newealên rewanê te tijî şivan û bizin bûne
Şivanekî li berfê nêrî
Ta ku refên kewan matmayîna xwe nikul kirin
Şivanek ji agir û bi bask
Reng derketin holê
Û Gilgamêş li ber siya te xwe tazî dikir
Ey Gilgamêş
Te para welatê me da kê
Ew aşûrî ne di bircên xwe de
Bi wan re roj û westana çav heye
Bêrîka vexwendinekê ji bo bîranîna Hanîbalê xwe yê veşarî de kirine
Wê rojê
Me kelehên xwe rûxandin
Em zarokên xwe û şehîdên xwe giriyan
Me got ev ax a me ye
Û erd bibû mohr û baskên tawuzên serbilind
Me guh neda kesên ku navan li dever û aliyan dikin
Em tenê siya stranan
Û sozên pirtûkê bûn
Me navê Vexwendeya xwe kir Mediya
Me şîrên êzîdiyan jê re da hev
Porê koçeran
Û tirsa yên hatî
Me got emê qurbanan bidin
Da ku xwîna ziwa nabe raweste
Û me xencerên xwe zîvirandin
Me perseya gerdûnê hilda
Û tu biçûk bûyî
Û paşê me matmayîna xwe ji qurbanan re
serjêr kir
û me erd raxist
me erd li gorî dirêjiya ling û dîtina çavên xwe raxist
em çiya yê me ne
û ew yên Xwedê
paşê em razan
tu niha ranezê biçûka min
Me hespên xwe ji fîl û kelehên bilind
didan alî
Qeyseran ji tacên wan
Rûman ji Sûrên wan didan alî
Û sînorên me kew bûn
Sînorên me tawuz bûn
Û stranên dirêj
Û Zerdeşt matmayî bû di qama zarokên tund de
Tê bîra min
Carekê roj di destê me de mir
Em li ser giriyan
Giriyan û giriyan
Li wê derê golek av çêbû
Ji başûr de bû sînorê me û me navê wê kir Wan
Serê xwe veke biçûka min
Ew hinek gêjbûna kîmyewî ye û wê here
Em ê vî çiyayî tevî pûng û giyaboya wî ji te re bikelînin
Netirse keça min
Ev belbûna di sînga te de
Tenê bombeyeke
Em ê te jê bidin alî
Destê xwe nedêyê
Û jê netirse
Doh bû Dehak şahinşahiya xwe
Bi serê me yê tijî kevok dixemiland
Doh bû doh
Kurdistan kiribû goristana aliyan
Û tîqtîqa xwe tê de veşartibû
Em li Rûman digeriyan ku me rizgar bikin lê nebûn
Rondikên ku li ber dilê me bidin jî nebûn
Me xwe avête çiyayekî da ku me biparêze
Û mirin li malan digeriya
Bangdêr direya û digot
Sibê daweta te ye ciwano
Bûkekê ji xwe re hilbijêre ku kurtahiya bedewiya kurdan be
Paşê jî fêkiyên xwe li ber deriyê seydayê me deynin
Û me teyr bi teyr
Roj bi roj
Xwe davête xwe da ku çiya ji serjêkirinê rizgar bikin, Keça min.
Zilamekî hesinî rabû
Ba tev kişand ba xwe
Di destê xwe de zeft kir
Zikê ezman bi xencera xwe birrî û baran bariya
Kurdekî bi qasî dûmana xwe bilind bû
Me navê wî kir Kawa
Hat û em vêxistin
Wêrekî û srûd avêtin nava agir
Bi revîna wî çiya pîroz bûn
Wê demê Hemrîn, Agirî, Şêrîn , beştiko, Botan, Şingal
Matmayîna xwe dadweşand
Erê biçûka min
Her ku em tozekê dadweşînin
Bayê ronahiyê û selawatan serhişkiyê bi me re dikin
Her ku em kaniyên xwe diherikînin
Av şawaz tê
Û em xwe li wêraniyê dipêçin
Em zêde heq jê derneketin biçûka min
***********