Share |

Edebî

  Bo … Çavên keçka min ( Hêja).         Ji destpêkê ve min xwestibû ez hebane

  dîsa dergehê xewnên lerzî yên sar û bêzar.... li min vebûn     

      Hemza … ey terhikê Sibehê Di gundê welat de Tu kete dergoşa xwe de Leymonekê Çiza dike Seyranê dimije   Bilind tu bi çûkan re dileyize Dibeze … diweste Fêr dib Şaş dibe … durust dibe  Dilê teyî kêfxweş

  ji pênûsa mamoste û nivîskar  Hesen Huseyîn Denîz pirtûkeke nû ya çîrokeke nûjen a kurdî ya bi navê "Canê Hez Dike" derket. Canê Hez Dike jiyana keçeke gundî ya li gundekî qûntara çiyayê qendîl dijî, hezkirinên wê, jiyana wê, hevaltiya wê,

  vê sibehê,

  Arjen Arî bi şêwazeke nû derket pêşber xwendevanên xwe. Arî vê şêwaza xwe ya edebî weke “Hevbestîn” bi nav dike. Di Kulîlkên Be’îvan de 13 hevbestîn hene, ji van hinek dişibin çîrokan, hinek wek ceribandinan in, di dawiya hemûyan de jî helbest heye û bi helbestekê bi dawî dibin hevbestînên Arjen Arî.  

  Zinar Mistefa... Mamê Mihê mirovekî cotarî bû. Ewî di destpêka salên çilan de ji sed sala bîstan li gundê (Celwa Sefên - Herêma Dêrika Hemko) li cem

    Sikeyê salan pestandî di singan de kok bî genî vê serdemê kêliyên xewnên bê çare  di hundurê tarîstanê de vêxistin kuştinê deryên jiyanê vekirin Textê bêbextiyê derizî Paytext  îro ji mirinê kêferatê vala dike    Li dijî hatina rojê

  Belkî gotina (Niqurçk) nehatiba bîra me, lê seydayê Facebook ev qencî bi me kir û ev gotina xweş dîsa li me vegerand, ji lewra gelek kes hema bi yek kilîkê me diniqurçnin- ne bi quruncokan. Ezê jî hinekî Amûdê bidim ber niqurçkan, lê destê min lê nagere ez quruncokan jê bidim.

      li nav qelebalixa hestên îsyankar xwe dispêrim tenêtiya şevên peritî şewata agirê hesret û bêrîkirinê vemirî ji rûpelên salnameya qurmiçî toza bîranînên tevizandî diweşin birîna kovanan di dûyê cixarê de dikişînim hinavên xwe

  Di van rojên dawî de ji heyva gulanê, pirtûkek nû a çîrokan bi navê (Nameyek Ji Gorê: Çîrokin Ji Dîrokê), ji  rex mamoste Abbas Îsmaîl ve li bajarê Qamişlo hatiye çap û belavkirin. Pirtûk xurû bi kurmanciya latînî ye, 25 çîrokan di nav 121 pelên orte de kom dike.

  Kê ez da me gula te Ez diçemînim ji wî çemî re giyanê xwe Ma ez saz kirim An li gemiya şarekî bê navnîşan Êvarekê siwar kirim

  Vê sibehê, Tu Amûda min î Tu lorîn û dergûşa sirûda min î Tu pirtûk û ferheng û xwîna zimanê min î Tu baskên rojê û zîveewrên esmanê min î Tu dîna min î Tu vîna min î Tu şadî û tu rûpelên şîna min î

  Ji wan çend gundên ku Mamosta Cegerxwînê nemir, xebata xwe ya netewpwrestî bi helbestên xwe yên şêrîn, li rojavayê kurdistanê derbasdikir, gundê Nisran jî yek ji wan gundan bû!….. Li oda Mehemmedê Ebês, Axayê welatperwer, ku pir caran mamosta Cegerxwîn lê dibû mihvan û xebata xwe ya şoreşgerî dij kedxwar û necadperestî diyardikir!….

    Avesta, piştî “Mijabad”, “3 Gav û 3darek” û “Mîrname” vêga jî romana nû ya Jan Dost pêşkêş dike: Martînê Bextewer. Berhemên giştî yên edebî yên Jan Dost

  Yekem romana Jan Dost “Mijabad” ku sala 2004an çap bûbû, cara duyemîn di nav weşanên Avesta de çap bû.

                            Li ser rêka  tavê dişopînim          Rêncbertiya liqata melw yên   Li jor girêdayîn û nêçîra  nêrkûviyan          Ling çaroxan ranagirin

  Romana Ferhad Pîrbal “Hôtel Europe” bi kurmanciya Besam Mistefa di nav weşanên Avesta de derket. Çîrokên Pîrbal jî berê bi navê “Çolistan” bi kurmancî derketibûn. Avesta hemû roman û çirokên Ferhad Pîrbal werdigerîne kurmancî.

    ((.. Biharên we.. Yên wan... Yên me... Gelek zarokên ji pişta min Gorandin.....)).. (ez..,  çaxê ku ji helbesta xwe re li navekî digeriyam)   ***   Ev ro li min ne xweş e.

  Çapa taybet a Kitêba Pîroz a Zerdeştiyan di nav weşanên Avesta de derket. Avesta berî bi du mehan çapa normal a kitêbê derxistibû. Di çapa taybet de du çerm hatiye bikaranîn, çermê duyemîn di rengê çermê gê de ye û beşek ji Avesta, bi alfabeya orijînal bi yaldiza zêrîn li ser hatiye nivîsandin.  

  Piştî deh salan… Me hevdû dît..! Li welatekî sar Me destên hev diguvaştin… Û Çavên hev radimûsandin Digote min: Min Peyalek şîr divê…   Li wî cihê efsaneyî û sar

Piştî çend rojan ji vegera herdû bira, Osman û Ferhan ji ser patozê, ku herdû her sal havînî  diçûn çinîna genim û ceh; û karê wan jî drûtina devê çewalên genim bû.

  Diyarî ji yê ku dil û mejîbirîn dikir     Bi salan, vê pirsê ji xwe dipirsim? bê çima te, û bê sedem, ev kiryarên bêwate, yên ji qidûmxistinê, ji hişveçûnê, bi min dikir. ……………. Te hişt ku ev êş,

          Di kela havînê de , min û keça xwe Rengînê di nav zeviya keyayê gundê me  de çelem hildikirin, tîrêjên rojê serên me hemuyan nîvkelyayî kiribûn,pilepila serkarê me jî  bi gotinên zû ..,zû û hindik ma ye roj here ava ,